Kvifor ikkje bruke restane frå eit knust bilete til å lage nyt glass til eit anna bilete kor glaset har lidd av sprekkdanningar over lengre tid? Det er jo betre enn å hive dei store delane av det store glaset. Glaset frå eit stort bilete har no blitt glaset i ei mindre ramme.
Eg trong litt øving før eg meistra glaskniven, men det gjekk no på eit vis. Etter å ha rissa inn kor du vil brekka glaset, legg du det på ein rett kant og gir det eit lite men bestemt kakk. Bruddet er eit faktum!
I dag kan eg ta på meg tittelen som gartnar. Eg har planta om ein kaktus, og satt ein ny ein på plass der den gamle stod.
Ja, ikkje det at eg ikkje har køyrd før, men eg har ikkje køyrd sjølv før. Eller, krasjebilar og go-cartar og sånn har eg jo køyrd, men ikkje bil. Det har eg gjort no. Det gjekk ganske så bra. Parkeringsplassen i Lundsvågen er ikkje trygg lenger.
Symaskinen er ikke like glad i alle stoff. Spesielt ikke de med mange løse tråder på. Da jeg skulle sy sammen et tynt, silkeaktig stoff, kom jeg aldri lenger enn enn cm før det stoppet. Stoffet hadde satt seg fast i der hvor undertråden kommer opp. Å fast satt det. Maktbruk var nytteløst, for stoffet det satt bom fast. Så da var det bare å tilkalle Espen symaskinreperatør.
Det var ganske fasinerende å se inni en symaskin, hvertfall for meg som ikke er den mest tekniske personen. Den var litt mer avansert enn den så ut fra utsiden. Akkurat som noen er smartere enn utseende tilsier. Min kjære Pfaff begynner å dra på årene, noe som viste igjen på alt støvet og ulydene når den var i arbeid. Men den er ikke noe å klage på, for den har aldri sviktet. Så, etter en runde med støvtørking med pensel, og oljing ble maskinen så god som ny. Da maskinen var ferdig fikset, skulle reperatøren ha det litt morsomt. Alle knapper som trykkes kan er trykket på, og alle innstillingene er annerledes… Menmen, symaskinen går hvrtfall som en klokke.
I helga er det tomatfestival og flaggdag på Finnøy. Skal du vise at du bryr deg?
Naboen har fest. Det går i karaoke. Og dansing. I hagen. Hun har hatt multikunstnere fra Polen i hagen i ett par uker. De har lagt stein over alt. Plen er det kjemisk rent for. Nesten. Det ble litt fint. Ganske fint, faktisk. Men ingen plen. De synger. I mikrofon. Den har de justert lyden på siden i går formidag. Det høres fremdeles grusomt ut. De sluker mikrofonen. Alt for høy følsomhet, og alt for lav forsterking av lyden. De fleste kommer fra ett annet land. Der de kan feste uten å lage grøftefyll. Grøftefyll er ikke bra. Det er norsk. Ikke alt er bra med å være norsk, men veldig mye er det. Ikke grøftefyll. Det er ikke ofte det er karaoke i nabolaget. Det er første gang. Huset er nå omtrent 25 år gammelt. Første gang. Før var det hytte. Ikke da heller. Ikke spør om karaokeanlegg fantest da. Ikke spør, sa jeg. Hysj. God natt. Sove.
Eg er met ett blitt endå mein avvikande frå denne verda. Eg har blitt ein avvikar. Ein kunstferdig sådan. Avvikande kunst, heitar det hvis me set det om frå engelsk til norsk. Etter tvilsome trugslar frå blandt anna likar safarikjeks og avvikar endå meir en meg har eg endå ein gong meldt meg inn i DeviantART-samfunnet. Eg var medlem for mange år sidan. Trur eg. Eg er ganske sikker. No er eg vertfall kjent der under navnet cinclus, som òg er det latiske navnet på Norges nasjonalfugl - Fossekallen.
Det nærmer seg jul sekund for sekund, og kalenderlyset teller jevnt å trutt nedover. I dag var det faktisk i rute, ofte ligger det opp til en hel dag bak skjema. Da er det godt å ha noen pyromanske teknikker på lur for å få opp farten! Disse teknikkene egner seg imidlertid ikke for publikasjon nå i skrivende stund, siden så mange har brennende lys på bordet nå i juletiden. Nærmere sommeren kan jeg kanskje openbare noe av hemmeligheten, slik at dere har tid til å glemme hvordan til neste jul, og neste stearinlyssesong.
Clas Ohlson er eit eldorado når det gjeld innkjøp av dippedutter og ting du eigentleg ikkje treng. På laurdag, medan eg var godt stasjonert på jobb fant deler av resten av familien vegen til Clas Ohlson på Kvadrat.
Om det kan kalles et slott kan vi diskutere senere en gang jeg har funnet fram kameraet mitt og tatt et bilde, så foreløpig nøyer vi oss med å kalle det ett slott. Det burde følge med bruksanvisning på slike ting. EU-kommisjonen, les her!